AB

Als lid van een drietal bandjes in Aalsmeer gaat er veel tijd zitten in het uitzoeken van de te spelen nummers, de eigen composities en natuurlijk in de repetities. Bij Dazzle bijvoorbeeld, is het iedere maandagavond raak, dan wordt er gerepeteerd in een zonder subsidie gehuurde oefenruimte in the Beach. Dit in tegenstelling tot de Rietveld band, met deze band repeteren we om de drie weken in Rijsenhout, maar dan zijn we te gast in de repetitieruimte van onze collega’s, the Hucksters. Met Elastiek, mijn laatste bandje, is er 1x per maand een repetitie avond of middag en dat doen we weer in de Genieloods, wat voor mij verreweg het gemakkelijkste is, dan hoef ik namelijk de deur niet uit en zijn de kosten in de hand te houden, want als band bij de gemeente aankloppen voor een subsidie , dat gaat het niet worden Voor bijna alle mede muzikanten geldt hetzelfde; we willen repeteren, daar hebben we veel plezier in, maar zo af en toe willen we eigenlijk ook wel optreden en daar wordt het wel wat ingewikkelder. Want, buiten de bandjes waar ik in speel, zijn er nog veel meer bandjes. Alleen al in Aalsmeer en Kudelstaart zijn de bestaande en nog spelende bands niet op de vingers van twee handen te tellen en ik denk dat ik zelfs aan vier handen niet genoeg heb. Ook zij willen allemaal hun kunsten op de podiums in Aalsmeer laten zien en vooral horen. Wat zouden wij, als bands, toch blij zijn met wat meer vastigheid, zodat je ieder jaar weet dat je, bijvoorbeeld, de eerste zaterdag van maart ergens in Aalsmeer op een podium staat. Wanneer ik dat met mijn drie bandjes voor elkaar weet te krijgen dan komt er in ieder geval eens wat resultaat uit alle repetitie uren die we er in stoppen.  Dat geldt dan voor dit jaar, maar ook het volgende jaar en het jaar daarop en het jaar daarop en het jaar daarop en…………… zo zou ik nog wel even een poosje door kunnen gaan. Een prettige bijkomstigheid is dan ook dat er een vast gage wordt uitbetaald, want dan komt er een jaarlijkse subsidiestroom vanuit het gemeentehuis, via een stichting (jawel!) om de kosten te dekken. Iedereen blij, de zalen worden gevuld, de posters kunnen jaren van te voren worden gedrukt, de muzikanten weten waar ze aan toe zijn en voor de organisatie betekent het dat je ook niet zo veel meer hebt om over na te denken.  Het is alleen jammer dat ik geen jazz muziek maak, want dat is, volgens de kenners. pas echte muziek, dus echte cultuur en dan kun je ieder jaar, met stevige subsidies, het zelfde programma wegzetten op de locale podiums. Nee, onze muziek, daar hoef je niet voor gestudeerd te hebben, dat kan iedereen, dus is het geen cultuur.

Ik roep mijn medemuzikanten dan ook op om een nieuwe stichting op te richten, de SBAB. De Stichting voor Behoud van Aalsmeerse Bandjes, met deze stichting kunnen we subsidie aanvragen en voor de komende jaren de bovenzaal van de Oude Veiling afhuren en iedere vrijdagavond een optreden van een van de bandjes organiseren. We melden ons aan bij het bestuur van het Cultuurpunt en we lachen ons een deuk in de wangen.

Er valt nog veel te lachen in onze gemeente!

Dick Kuin

April 2013

Het is in het verleden al meer een bron van ergernis of plezier geweest, het Hornmeerpark. Het is maar net hoe je het wilt zien en hoeveel belang je hecht aan een naam of functie.

Nadat ik in het verleden al eens in de slag ben geweest met de portefeuillehouders Boom en later Fransen over de status van het Hornmeerpark, was het voor mij wel duidelijk. Het Hornmeerpark heeft van de status van wetlandpark, niks park om met mooi weer eens de bloementjes buiten te zetten, maar een park gevoed door omgevallen bomen, struiken verwilderde bosschages et cetera. Alles om de flora en fauna in het park een goed onderkomen te geven. Op zich is hier niets mis mee. Ook ik kan me wel vinden in een lekker ruig park, zelfs als het betekent dat ik in de nattere jaargetijden (en dat zijn er nogal wat in dit land) een paar kaplaarzen aan moet trekken om door het park te kunnen wandelen en te genieten van de overweldigende natuur in de vorm van nestelende buizerds, haviken, valkjes en allerlei kleiner grut zoals mezen, eksters, spechten en andere vogeltjes. Ook het oprapen van de in het wild gegroeide hazelnootjes geeft een bepaalde voldoening. Groot was mijn schrik dan ook dat er zo halverwege vorig jaar weer een pick-up van de Meerlanden het park binnensluipt.
Op zich gebeurt dat wel meer, ze rijden een rondje om de prullenbakken te legen en de padkanten verrot te rijden, maar deze pick-up trok een aanhanger met de bekende versnipperaar. Oppassen geblazen dus!  Na een paar dagen werd het duidelijk, rondom de sportvelden van RKAV werden de bosschages drastisch ingekort, tot op de grond! Verder worden er dan ook links en rechts een paar bomen gekapt. En wordt het park dus behoorlijk doorzichtig gemaakt. Nou kan ik dat rondom de sportvelden nog wel begrijpen, het is niet leuk om met blote benen naar de in de bosjes geschopte bal te gaan zoeken. Dit is voor de sporters veel gemakkelijker. Niet zeuren dus! Ik heb echter wel de tegenwoordige portefeuillehouder gebeld om te informeren naar de stand van zaken in het Hornmeerpark. Want wie bepaald nou eigenlijk wat in dat park?  Een duidelijk antwoord heb ik niet gekregen, wel een ambtenaar die zich de kritiek behoorlijk aantrok en mij ging vertellen dat er in zijn hoofd wel een bepaald plan aanwezig was over de manier van onderhouden van het park. Ik neem aan dat hij inmiddels uit het zicht van het park is verdwenen, want met dat soort mensen houd je geen park overeind.
Nog groter werd mijn schrik toen ik begin dit jaar weer allerlei Meerlanden pick-ups door het park zag rijden. Was het de eerste dagen nog wat aarzelend, de weken daarop gingen de Meerlanden mannen er echt tegenaan, niets ontziend worden de lagere bosschages met de grond gelijk gemaakt, de in de weg staande bomen gekapt, inclusief de bomen met de nesten van de havik en de valk en wordt de hazelaar zonder aanzien des booms in stukjes gezaagd en zal ook deze boom in de open haard van een van de Meerlandmannen verdwijnen. Ik heb mezelf in bescherming genomen en ben een aantal weken niet in het park geweest, tot afgelopen zondag. Groot is de schrik wanneer je nu door het park loopt, wanneer je van een doorzichtig wetlandpark houdt is het er goed toeven, gelukkig kun je nu zonder problemen de bebouwing van het Hornmeer bedrijven terrein in alle schoonheid aanschouwen en kun je vanaf de kinderboerderij de Legmeerdijk weer zien.

Dit alles dankzij het ondoorzichtige beleid van de gemeente Aalsmeer.

Jammer dat de Meerlandmannen het binnenste gedeelte van het park vergeten zijn, want juist daar zit het nest van de buizerd, maar daar hadden ze, gezien de door natuurlijke invloeden ontstane waterpartij, waarschijnlijk geen zin in of misten ze de benodigde kaplaarzen. Laat het maat weten, ik heb nog een paar staan, kunnen ze gratis op komen halen, want in het wetlandpark zullen ze mij niet meer zien.

Dick Kuin
Februari 2013

Soms ben ik de draad wel eens even kwijt of snap ik het gewoon niet meer. Wat is het geval. Er was ooit een tijd dat er met auto’s in de Zijdstraat gereden en geparkeerd kon worden. Er is ook ooit een keer een beslissing genomen om de Zijdstraat autovrij te maken. Er is ook ooit een bureau, naar ik aanneem op verzoek van het gemeentebestuur, dat een plan heeft gemaakt voor het inrichten van een autovrije Zijdstraat. Er zal, ook toen (!) ook wel geparticipeerd zijn met de winkeliersvereniging of in ieder geval een groepering die deze plannen ook wel nodig achtte voor het creëren van een beter winkelgebied. Toen dit alles zijn beslag had gekregen en net was geopend waren er al de eerste geluiden dat het niet voldeed. Alle zwarte tegeltjes, volgens mijn informatie, bedoeld om de winkeliers de gelegenheid te geven hun waren en reclameborden uit te stallen, moesten eigenlijk weer weggehaald worden, want ze werden bij een beetje regenwater spiegelglad. Ook in die periode was het dat er een verzoek werd ingediend door de Joop van den Ende organisatie. Zou het nou niet leuk zijn om in de Zijdstraat een Walk of Fame te hebben van zwarte natuursteen tegels waarop in goud een vijfpuntige ster en een naam van een (bijna) of echte bekende Nederlander erop. Aangeboden door de van den Ende organisatie en voor het onderhoud ging de gemeente zorgen. Met veel trompetgeschal, champagne en bloemrijke toespraken zijn er in de loop van jaren een aantal zwarte tegels in de Zijdstraat neergelegd. Uit mijn blote hoofd weet ik dat Henny Huisman er ligt en voor de rest zult u er zelf even naar moeten gaan kijken, Ter hoogte van het pleintje bij Korenmolen de Leeuw zijn ze nog te zien. Met nadruk schrijf ik nog, want de laatset weken en maanden wordt de roep om de zwarte natuursteen tegels bij de winkels maar weer te vervangen door gewone trottoirtegels, steeds groter. Trottoirtegels zijn minder glad en de winkeliers zetten hun waren en reclameborden toch niet in de bedoelde zwarte spiegelgladde vakken, dus kun je ze net zo goed verwijderen. De verwachting is dan ook dat er minder mensen zullen vallen op de gladde natuursteen en daardoor de toestroom van winkelend publiek zal toenemen. Wanneer er dan toch wordt gebroken en geplaveid in ons hoofdkoopwinkelgebied, dan kunnen de Walk of Fame stenen ook verwisseld worden. Dat achterhaalde speeltje van een cultuurminnaar die inmiddels naar Amsterdam is vertrokken, voegt niets meer toe aan de sfeer van onze Zijdstraat. Misschien iets voor de nieuwe goeroe van de Zijdstraat, Jeroen Kuin? Kun je gelijk laten zien aan de tegenstemmers van de reclame belasting dat je wel wat waard bent.

Dick Kuin
Februari 2013