AB

Dat is althans mijn vrije vertaling van de Friese uitspraak dat de tocht der tochten verreden zal gaan worden. Jawel, de Friese Elfstedentocht dus. Het spektakel dat, na Johan Cruijff en Ruud Gullit, wereldfaam geniet. Het gaat dus door nadat er al wekenlang over in de media is gespeculeerd en de ijsmeesters in het verre Friesland de afgelopen drie weken geen oog dicht hebben gedaan. De gelukkigen die geen A, B of C status bezitten maar wel in het bezit zijn van een deelname of startbewijs, ook zij zijn al wekenlang in de ban van het grote gebeuren. Dit alles is te wijten aan een aantal nachten vorst van minimaal 6 graden onder nul. Dat schijnt de beste temperatuur te zijn voor het vormen van een dikke laag ijs op de Hollandse en Friese wateren en er moet tegelijkertijd geen wind staan. Dit alles is de reden dat ik mij toch enigszins zorgen maak, het is nu de derde nacht dat het behoorlijk vriest, maar ook nogal hard waait. De halve nacht ben ik uit bed om met eigen ogen te constateren dat de wind het water in de fortgracht nog steeds doet rimpelen. De ijsgroei wil nog niet zo lukken dus. Ik spreek de hoop uit dat het de komende nacht niet meer gaat waaien want dan kan ik ook eindelijk eens een nachtje doorhalen. Het grote doel is natuurlijk dat de Poel weer eens dicht groeit met een mooie ijslaag, zo dik dat er weer een Maarse en Kroon bus over kan rijden en dat de kinderen vrij van school krijgen om de Aalsmeerse variant van de tocht der tochten te kunnen rijden. Naar ik heb gehoord zijn de gezamenlijke ijsclubs al druk bezig om de route te bepalen, de medailles te bestellen en de benodigde vergunningen te verkrijgen voor het plaatsen van de koek en zopie tentjes langs de geplande ijsroute. Niet dat het van mij hoeft, want mijn weinige heldendaden op het gladde ijs dateren van 1963, de keer dat de Poel dicht lag en ik met mijn vader een tocht op de Westeinderplas heb gereden, waar ik, buiten een paar steenkoude voeten ook een medaille aan over heb gehouden en ergens in 1975 toen ik, als medewerker van het architectenbureau de Groot in Uithoorn, min of meer door mijn collega’s werd gedwongen om een tocht over de Waver van zo’n 35 km mee te rijden. Ondanks mijn waarschuwing aan de jongens moest ik mee. Dat zij het hebben kunnen navertellen is bijna een wonder, want nadat ik ongeveer 5 kilometer op mijn geleende stalen noren had afgelegd reed ik zo ongeveer op de knokkels van mijn beide enkels. De rest van de tocht hebben de heren mij bij toerbeurt geduwd en getrokken. Ik hoefde er slechts voor te zorgen dat ik de beide benen stijf tegen elkaar hield en de schaatsen recht op het ijs, zij deden de rest. Ik kan uit eigen ervaring en waarneming vertellen dat 30 kilometer dan nog een heel eind is. Zoal u zult begrijpen zal ik, bij het dicht vriezen van de Westeinderplas geen startbewijs voor de Aalsmeerse tocht der tochten aanvragen. Ik verwacht ook geen collega’s die mij mee zullen vragen. Voor allen die er wel plezier in hebben hoop ik dat de wens in vervulling zal gaan en dat er volgende week in de Nieuwe Meerbode en het Witte Weekblad de kop zal staan :

Et Goat door

Natuurlijk een vrije vertaling van het Aalsmeers dialect.
Veel plezier.

Dick Kuin
1 februari 2012

Ja ja, hoor ik jullie bijna zeggen, “komt er weer een stukje over de elektronische highway”. Ja dus en waarschijnlijk zullen er nog wel een paar volgen, want zoals in de vorige uitgave al gememoreerd, soms roepen vragen weer nieuwe vragen op en bij gebrek aan antwoorden blijven de vragen gewoon “staan”. Zo staat de standaard met de papieren versie van de agendapunten nog steeds bij de ingang van de raadzaal, de kleine Ipadjes zijn nog niet leverbaar vrees ik. Ook staan er nog steeds diverse kopieerapparaten in het gemeentehuis, ook die zullen voorlopig nog wel blijven staan, want het ambtelijke apparaat (gekke naam eigenlijk voor de medewerkers in het gemeentehuis, moet ik ooit nog eens iets mee doen) kan nog niet beschikken over een Ipad . Jammer is dat wel, want dat scheelt toch weer een paar bomen. Eigenlijk is de elite van het gemeentehuis bevoorrecht. Zij wel dus, zelfs de nestor van de gemeenteraad, die ik verder nog nooit heb kunnen betrappen op een stukje elektronica, moet er aan geloven. Wist u trouwens dat de nestor een leuke hobby heeft? Hij heeft in zijn schuur een geweldige verzameling radio en zend apparatuur, je kent het wel van de Breaky breaky oproepen. Leuke radio en zendapparaten met stroomdraadjes, ouderwetse buizen en nog meer van die ouderwetse zaken, misschien heeft hij zelfs wel een morsesleutel!
Voor de jongeren onder ons, een morsesleutel is een apparaatje waar je door middel van je vinger een handeltje kon bedienen die weer contact maakte met een ander metalen gedeelte die vervolgens de stroom onderbreekt en dan een letter vormt die door een klein elektrisch draadje weer naar een zender wordt gebracht waar het dan weer door de lucht wordt getransporteerd naar een ontvanger die het signaal opvangt, door een dun draadje naar een spoeltje brengt en de verdere weg tot aan een luidsprekertje dat een piepje laat horen, net zoiets als een Ipod, maar net even anders. Dit schrijvende ruik ik de lucht van de buizen versterkers weer waar ik, als muzikant, gebruik van maakte, maar dat is weer een ander hoofdstuk. Het is dus inmiddels 1 januari 2012 geweest en vanaf nu zouden we als gemeenteraadsleden geen papieren meer via de post ontvangen, alle stukken zullen tot ons komen via de mail of in de dropbox. Gelukkig hebben we nu een weekje vakantie, maar morgen is het zaterdag dus is het afwachten of er een dikke envelop in de brievenbus wordt gedaan, vol met allerlei papieren van het gemeentehuis. Het is wel spannend, ik heb al een stoeltje in de berging klaargezet om morgen niet het moment te missen dat de zeer jonge en onervaren postbesteller de envelop uit de oranje grijze fietstas haalt.
Ik hoop wel dat ik vannacht de slaap kan vatten.
Dit schrijven is niet verstuurd vanaf mijn I pad, wel met een hartelijke groet.

Dick Kuin
Januari 2012

Zelf heb ik nooit helemaal begrepen, bij het wisselen van het jaar, ook wel “oud & nieuw” genoemd, zijn er hele volksstammen die elkaar begroeten met “de beste wensen”.
Al lang geleden ben ik daar mee gestopt, want wat betekent in hemelsnaam “de beste wensen”.
Ik kan mij nog voorstellen dat je iemand “het beste wenst”, ook dan blijft het afwachten, want van wat of hoe wens je iemand het beste. Ik kan mij ook alles voorstellen bij “de beste wensen voor het nieuwe jaar”. Dan laat je in ieder merken dat je er een beetje over hebt nagedacht. “Voor het nieuwe jaar” zegt dan genoeg. Het is echter nog steeds niet helemaal duidelijk, want het blijven “de beste wensen”.
Bedoelt men te zeggen met “de beste wensen” dat men alle goeds wenst aan de ontvanger van deze boodschap? En zo ja, welke wensen zijn dat dan? Want dat kan per persoon ernstig wisselen. Iemand met een gebroken been heeft niets aan de beste wensen als het gaat om een neusverkoudheid. Het is ook onzin om iemand het beste te wensen als de ontvanger van de boodschap alles al heeft, wat is er dan nog te wensen. Nee, met iemand “de beste wensen” te geven moet je wel weten wat er speelt.
Anders zou het zijn wanneer iedereen elkaar begroet met “ik wens je een gelukkig Nieuwjaar”. Dat is duidelijk, de wens is ingevuld, gelukkig.
Natuurlijk kunnen er dan weer discussies ontstaan over de definitie van “gelukkig”. Want wat is gelukkig? Is het simpele feit dat je vandaag niet onder een auto bent gelopen of niet in een kuil bent gevallen een kwestie van geluk? Of is het zo dat je bij het winnen van 100.000 euro ineens veel gelukkiger wordt? Ik zou het niet weten en dus zou het woord “gelukkig” bij het overbrengen van de begroeting in het nieuwe jaar weer kunnen vervallen.
Zo zijn er vele woorden die je in plaats van “gelukkig” zou kunnen gebruiken, maar bij alle woorden is er wel iets te bedenken waarom het niet bruikbaar is.
Om dan de nieuwjaarswens over te brengen zou je kunnen zeggen:
Ik wens jullie allen een gelukkig, goed, verrassend, bestendig, gecontroleerd, niet te detaillistisch, vrij van ziekenhuisbezoeken, overzichtelijk, Ipad achtig, et cetera, et cetera,

2012

dick kuin
januari 2012